Jak sprawdzić zdjęcie i deepfake? Praktyczny poradnik

Zdjęcie może być prawdziwe, a wpis fałszywy. Może też być przerobione, choć większość kadru pochodzi z autentycznej fotografii. Dlatego zaczynam od twierdzenia, a nie od zgadywania, czy obraz „wygląda na AI”.
1. Zapisz, co właściwie sprawdzasz
„Czy to fejk?” jest za szerokie. Lepsze pytanie brzmi: „Czy ten film pokazuje Warszawę 11 listopada?” albo „Czy podpis prawidłowo identyfikuje osobę?”. Innego dowodu wymaga miejsce nagrania, innego tożsamość, a jeszcze innego autentyczność pliku.
2. Poszukaj najwcześniejszej dostępnej publikacji
Użyj wyszukiwania obrazem w więcej niż jednej wyszukiwarce. Sprawdź cały obraz i charakterystyczny fragment. Przy filmie wyszukaj kilka klatek. Najwcześniejsza znaleziona kopia jest tropem, ale nie musi być oryginałem. Zapisz adres i datę dostępu.
Jeśli fotografia krążyła wcześniej w innym kontekście, porównaj kadry. Sprawdź, czy nie dodano symbolu, napisu, twarzy albo fragmentu umundurowania. Nie dopisuj historii do niewyraźnego szczegółu.
3. Oddziel plik od podpisu
Autentyczny obraz z innego miasta nie potwierdza nowego podpisu. Z kolei podobne ubranie nie wystarcza do utożsamienia dwóch ludzi. W sprawach dotyczących przestępstw pomyłka może skrzywdzić osobę, która nie ma związku ze zdarzeniem. Szukaj potwierdzeń dokumentujących konkretną tożsamość, nie intuicji na podstawie twarzy.
4. Traktuj narzędzia jak część badania
Google opisuje SynthID jako technologię znakowania i wykrywania oznaczonej treści generowanej lub modyfikowanej. Wynik dotyczy znaku wodnego w badanym pliku. Nie ustala automatycznie autora, intencji, lokalizacji ani zgodności podpisu.
Brak wykrycia znaku nie jest dowodem, że obraz jest autentyczny. Detektor oceniający wygląd pliku również nie powinien być jedyną podstawą rozstrzygnięcia. Zachowaj wyniki, porównaj je z pochodzeniem materiału i podaj ograniczenia.
5. Nie „wyostrzaj” dowodu do pewności
Jeśli narzędzie generuje brakujące detale, jego wynik nie jest nowym świadkiem zdarzenia. Może służyć ilustracji, ale nie powinien ustalać tożsamości ani odtwarzać z pewnością niewidocznej naszywki. Oceniaj materiał źródłowy. Zachowaj oryginał i opis zastosowanych przekształceń.
Co potrafi nasz formularz?
Punkt Weryfikacji ma dwa tryby. „Porównaj tylko z katalogiem” działa w przeglądarce. W tym trybie tekst i obraz nie trafiają do zewnętrznej analizy. Identyczna kopia i podobny kadr są rozróżniane, a brak dopasowania nie potwierdza prawdziwości.
„Sprawdź w źródłach” wymaga zgody na wysłanie tekstu i pomniejszonego obrazu do Floot oraz OpenAI. AI wyszukuje źródła, ale nie sprawdza całego internetu i może się pomylić. Zapisujemy tekst, odpowiedź, źródła i datę analizy; nie przechowujemy pliku zdjęcia w historii aplikacji. Szczegóły opisuje strona prywatności.
Korekta, 11 listopada 2026: wcześniejszy poradnik opisywał wyłącznie porównanie lokalne. Nieprawdziwe w odniesieniu do trybu AI było ogólne zapewnienie, że tekst i zdjęcie pozostają na urządzeniu. Powyżej wyjaśniamy różnicę.
Przy materiale, którego pochodzenia nie potrafisz ustalić, zachowaj niepewność. Możesz napisać: „Nie mam potwierdzenia autentyczności, nie udostępniam jako faktu”. To bardziej użyteczne niż stanowcza etykieta bez dowodu.
